Rechtlijnig of cirkelvormig?

Zaterdagmorgen…op weg naar de waaierles van Lief en Lies( in het kort Liefs, hihi). Ik zit in mijn auto en voor mij rijdt een andere auto (of wat dacht je?).
Achterop staan 2 mountainbikes gemonteerd.
Ik mijmer even weg…
Wel daar zijn echte mannen goed in, denk ik zo…
Binnen bepaalde afspraken, duidelijk afgelijnde regels beslechten wie de beste is, zoals in de natuur.
Elk een mountainbike en voor het eerst de berg op. Duidelijk en rechtlijnig. Ja, ga maar na…

In een boksring: wie is de sterkste? Slaan mag, bijten niet (sorry Mike!).
Hoe je het doet is belangrijk, het resultaat is nog belangrijker, de intentie is van minder belang.



Ander voorbeeld…Twee presidentskandidaten: regels…Liegen mag, overdrijven mag, de andere belachelijk maken mag…slaan nu weer niet, bijten denk ik ook niet…

Vele veldheren lieten(laten) verbrandde dorpen en verwoestte mensenlevens achter bij het bereiken van hun doel:”den tegenstander zijnen grond en rijkdommen veroveren…”
De resultaten behalen de geschiedenisboekjes, de menselijke gevolgen zijn al niet zo dik beschreven en de persoonlijke intentie van de veroveraars worden al helemaal niet interessant gevonden, tenzij in gespecialiseerde naslagwerken…

Buiten deze strikte regels, in het echte leven, dus slaan ze veel sneller tilt. Dan zijn ze gemakkelijk uit hun lood te slaan. Als het een niet rechtlijnig duidelijk afgelijnd win/verlies situatie betreft. Heel anders dan vrouwen, die hier nu juist sterk staan.

Tja de holbewoner moest alleen zorgen dat er een konijn geschoten werd, nietwaar…Ik zie in mijn gedachten Mustafa, mijn vriend en broeder en ik al op jacht gaan…Mustafa mist met zijn speer en we maken ruzie, boem knots: “het is uw fout jong, ge maakt te veel lawaai, och zwijg gij, banaan… patat slag op de neus en vuisten spreken, daarna weer vrienden, zoals jonge katjes spelenderwijs het jachtinstinct inoefenen enz…Hey zwijg nu effe daar komt volgend konijn en die schieten we dan wel weer, vlug uw speer jong! Amai groot beest!”…ach ja die stoere mannen he…



Ondertussen zijn de vrouwen en kinderen alleen en in gevaar voor roofdieren.
De vrouwen moeten dus aan het nest denken, zij moeten elkaar bijstaan, medestanders zoeken om de ene te laten waken terwijl de andere eten geeft enz…Zij maken soms ook ruzie, maar zijn verbaal beter getraind en weten dat ze niet zonder elkaar kunnen…Dus ruzie maken kan, maar (soms noodgedwongen)vergeven moet ook want uiteindelijk hebben ze elkaar nodig..Een heel sociaal web wordt geweven, cirkelvormig, ja zelfs spiraalvormig met soms een duidelijke hiërarchie onder de vrouwen onderling, waar de mannen geen sikkepit van merken, laat staan afweten…Het geheel is belangrijk. Veel belangrijker dan het individu en dus wordt een individu op zijn/haar intentie getest…Niet zozeer wat je doet is belangrijk, maar waarom doe je dat, met welke intentie, ben je te vertrouwen voor het geheel?enz…
Voor de mannen was dat niet zo, als er maar een konijn was, wat de gevolgen zijn is minder erg, desnoods pik je een konijn van een naburige stam…rechtlijnig, wiskundig juist.
Zij mogen met een pluim in hun kont rondlopen met toelating van de vrouwen. Zij mogen zelfs twee pluimen in hun kont steken als dat sterk overkomt naar rivaliserende (en dus voor het geheel gevaarlijke) stammen.

Ik weet dat ik het nogal zwart/wit uitdruk, onze samenleving is uiteraard geëvolueerd, maar
eigenlijk zijn mannen en vrouwen niet zo heel veel veranderd. Ik ken wel heel mannelijke vrouwen en ook wel vrouwelijke mannen. En je hebt de geëmancipeerde vrouw en nieuwe man. Ook ken ik vrouwen met een zeer harde mannelijke yang en andersom, maar in wezen neigen mannen meer naar dat rechtlijnige en vrouwen naar het webvormige, ervaar ik. Weet je, een psycholoog zei me ooit,lang geleden tijdens mijn studententijd (ja, je zou het niet zeggen als je me bezig ziet en hoort, maar ik ben toch wel degelijk naar school gegaan, ooit en nog wel gratis, niet voor niets he,hopelijk?).” Als een man een vrouw zoekt, kijkt hij eerst naar het uiterlijk, daar gaat hij eerst op af; is ze mooi,lief…een vrouw die een man zoekt stelt zich eerder de vraag of hij de man is van wie ze eventueel wel kinderen wil krijgen, zorgt hij ervoor, is hij geschikt??? De vrouw kiest de man, niet andersom! Nu die psycholoog was zelf wel een vrouw, maar toch denk ik dat ze gelijk had.Eigenlijk moet zo een rechtlijnige domme man (zoals ik?) wel grappig overkomen voor een vrouw, boenk, met zijn smoel tegen de muur lopen, opstaan, weer naar achter, terug aanzetten en boenk weer tegen diezelfde muur… en weer en weer…Mooi voorspelbaar en daardoor dus perfect controleerbaar. Tja wat kan nu één domme man beginnen tegen al die slimme vrouwen?(Cfr Walter)


Maar misschien zou het mooi zijn als mannen iets leren begrijpen van dat vrouwelijke cirkelvormige webbing thing en vrouwen de mannen hun rechtlijnigheid voor een stukje aanvoelen…Zoals de slang, die de rechte lijn in de cirkel zoekt. Het vierkant met daar rond de cirkel en dan daar rond weer een vierkant. Ze raken elkaar en zo krijg je een groeispiraal (Cfr. weeral Walter).
Dus eigenlijk wat naar elkaar toegroeien. Een beetje zoals de mooie tekst (ja hoor, weeral van Walter) over het verschil tussen de soldaat en de martiale kunstenaar. De eventuele conflicten tussen vrouw en man niet uitdrukken in winst of verlies (de veldheer), maar in een nieuwe uitdaging om te groeien als mens. Diezelfde mens die in staat is om hemel en aarde te verbinden.
Uit ervaring (als man) weet ik dat ons eerder simplistisch rechtlijnig denken ons dikwijls parten speelt, we nemen als man dingen snel (te)persoonlijk op. We zoeken een ééndimensionale causale relatie (oorzaak-gevolg). Terwijl de vrouw met vele factoren gelijk rekening houdt.
Als voorbeeld neem ik een gesprek tijdens een van mijn tai chi lessen tussen een mooi koppel van rond de 50 jaar. Als ik in de shopping loop en de man ziet mij en knikt, maar ik knik niet terug, gaat hij snel daarachter iets zoeken, (is hij boos, wil hij me niet kennen?) de vrouw denkt; “ ach die Philippe heeft ons niet gezien, hij loopt weer met zijn hoofd in de wolken, de dromer, of misschien ziet hij niet meer zo goed, hij wordt ook al een dagje ouder he? Zal een brilletje nodig hebben.”
Hij zei ook dat zijn vrouw beter kon vergeven dan hij?.
Tja, dat kunnen we natuurlijk weer plaatsen in ons ver verleden, nietwaar?

Haha laat ze maar mountainbiken, ineens bedenk ik me dat in mijn auto een “stoere man” van wel 100 kilo (alez, het zijn er nog maar 98 ;-) zit op weg naar…met een waaier luchtig rondfladderen, zonder competitie. Natuurlijk zullen mijn bewegingen minder rond en luchtig zijn als die van de vrouwen, maar dat geeft niet, ik vind het gewoon fijn, fijn niet te moeten competeren! En weet je wat ik ook mooi vind? Dat die vrouwen eigenlijk meer martiaal bezig zijn dan ik dacht, dat begin ik nu ook door te krijgen…Anders martiaal dan wij mannen. Zoals Walter zegt: “vrouwen hebben anders gelijk dan mannen”.

Ben ik dan eindelijk op de goede weg? Of benader ik dit heel thema weer te rechtlijnig en mis ik zo weer essentiële dingen? Ik weet het niet en eigenlijk is dat van ondergeschikt belang(ik wil geen soldaat zijn). Het is een spel en hierin zien we kansen om te groeien, nietwaar vrouwen en mannen?

Oh ja, morgen voorspellen ze goed weer, ik denk dat ik morgen nog eens ga mountainbiken de lijn zoeken in de cirkel, nietwaar?
Of misschien ga ik wat joggen, als het maar buiten is want de natuur is nu echt op zijn mooist.
Het is pas in de herfst dat de natuur zijn ware prachtige kleuren laat zien.
Die oude Chinezen hadden gelijk; de aarde is hemels en dus moet de hemel ook aards zijn.Van dualiteit naar eenheid, ach ja de leegte, maar dat is weer stof voor een ander verhaal…


Philippe (met dank aan Lief en alle vrouwelijke medestudentes).

De grote yin en de vele kleine yinnen

Het schrijven van een muziekstuk, het componeren, kan men beschouwen als de grote yinne fase. De opvoering aan een publiek is het yange doel, niet het eindpunt, het is een overgang naar een andere yinne of yange dimensie, zo men wil. Het muziekstuk komt bij de uitvoering tot “uiting”, het kan mensen al dan niet in vervoering brengen, het kan ook zijn dat het niemand boeit of nog erger, de aanhoorders verlaten de zaal (al dan niet onder boegeroep, het zal je maar overkomen als componist, songschrijver)…
Dat is dan een yange reactie op de yinne fase van het componeren.
Weet je dat de componisten van de “oude garde”, hun muziekstukken dikwijls schreven zonder ze te horen? Bach paste wiskundige berekeningen toe en Beethoven was bv doof op het eind van zijn leven, maar hij componeerde toch nog verder. Hij heeft zijn laatste symfonie zelf nooit gehoord.

Zo kunnen wij ook het leven beschouwen als de grote yange uitvoering. De onvermijdelijke dood is dan de overgang naar de grote yinne fase, naar het grote 'niets '. Een juiste yang is een garantie voor een juiste voorbereiding voor een juiste yin(Cfr Walter). Zoals ook een juiste yinne fase van 9 maanden een juiste voorbereiding is voor de juiste yang van het leven. Yin en yang moeten navenant zijn en zij moeten vloeiend in elkaar overgaan; dat bedoelen de Chinezen met het woord harmonie.

Bij de dood scheidt de yin van de yang. Het yinne lichaam gaat immers opnieuw naar de yinne aarde, dat is de grote yin waaruit het ontstaan is en waar het thuishoort. Terug naar de grote yinne Moeder aarde vanwaar het gekomen is. Terwijl de ziel of de yange geest zich op zijn beurt in het universum(hemel) verspreidt waar die eigenlijk thuis hoort. In het Tibetaanse Dodenboek wordt dit proces uitvoerig uiteengezet, maar bv ook het lichaam van Christus ging met geest en al(yin plus yang)rechtstreeks naar de hemel, zo sterk bleek in dit geval zijn yin met zijn yang verweven te zijn. Vertaald naar het Chinese spectrum is dit wel het toppunt van harmonie tussen yin en yang. Die band bleek haast onverbreekbaar en Walter meent dat het toch jammer is dat katholieken die schitterende symbolische evidentie toch zo moeilijk blijken te snappen. Rationalisten??

Maar in ons eigen yange leven zelf zijn er meerdere yinne fasen of meditatieve momenten waaruit wij een sterke yang kunnen putten. Een juiste yin is de beste garantie voor een helder,zuiver en klare yang. Simpel: wij hebben bijvoorbeeld een rustige yinne slaap nodig met daarbij stevig voedsel(voedsel naar binnen spelen=yin) om in leven te kunnen blijven(yang). De Chinezen spreken bijvoorbeeld ook nog eens van een yin in een yang(zoals er ook yang in yin kan bestaan). Zo is onze slaap bijvoorbeeld de yinne fase maar in die yinne fase zijn er ook meerdere grote of kleine yange momenten en dus spreken wij dan van yang in yin. Bij alle levensvormen ontdekken wij gelijkaardige processen, en daarom spreken Chinezen niet enkel van Yang in Yin maar zij spreken ook van yin in yang... Er is nog meer...
Dat systeem hebben zij via natuurobservatie nog eens eindeloos verfijnd en zij kwamen tot de vaststelling dat er ook bijvoorbeeld klein yin in groot yang en groot yang in klein yin bestond zoals er ook groot yang in groot yin bestaat enz...

Zodoende hadden zij de sleutel in handen om alle verschijnselen te verklaren of die zelfs te voorspellen. Zodoende waren zij ook in staat om alle veranderingen of transformaties met zeer grote nauwkeurigheid te beschrijven. Ook in Tai Chi Chuan bewegingen treffen wij dezelfde yin-yang subtiliteiten en precies daarom duurt het zo lang eer een student al deze veranderingen onder de knie krijgt. Fysiek en geestelijk zowel als mentaal spiritueel. Wie enkel met de uiterlijke veranderingen bezig is, doet nog geen Tai Chi Chuan MAAR DIE BEOEFENT GYMNASTIEK.

In het muziekstuk staan vele noten geschreven, zij zijn de yange momenten in het leven.
De valkuil is volgens mij dat we van yang moment naar yang moment springen, van noot naar noot als het ware. We denken dat zij de belangrijke momenten zijn.
Terwijl het eigenlijk de stilte(yin) is die de yang moet dragen. De noten die niet gespeeld worden zijn dan minstens zo belangrijk dan de noten die wel gespeeld worden. Laten wij die niet gespeelde yinne noten de yinne voorwaarden voor de yang noemen. Weeral (zie vorige tekstjes) zijn echter de vele yinne voorbereidingen naar de noot toe de mooiste momenten, naar het leven toe zijn zij de vele kleine of grote yinnen, die het leven mooi, de moeite waard maken. Gelukkig zijn speelt zich immers altijd af in de yinne fase van het leven en dat vergeten wij westerlingen ook wel eens.


Een woordje uitleg…

Een paar jaar geleden kreeg ik van mijn leraar(Walter) een oude videotape mee, na lang wachten (2 jaar) had ik de moed deze nog eens te bekijken. Ik had eerder al pogingen ondernomen, maar
telkens haakte ik af; de tijd was blijkbaar nog niet rijp, ik was er niet klaar voor, ik vond het te zwaar…Ik legde de oude tape opzij. Toen ik deze zomer de videotapes eens opruimde, want tegenwoordig staat alles op dvd, nietwaar, had ik plots deze “dinosauriër” weer in handen. Ik dacht: “OK, laatste poging, dit is geen toeval het valt me gewoon toe(Cfr Bob)” . Weer begon ik met veel argwaan aan de tape, maar deze keer was het anders, hij boeide me. Ja, ongelofelijk boeiend vond ik het ditmaal!
We gaan de oude tape overzetten op dvd, dat is zeker!
Waaruit blijkt dat men mentaal op het juiste moment ook de juiste yin moet aanvaarden om er iets mee te doen(yang).

Maar goed, hier volgt een korte persoonlijke perceptie op de inhoud (let wel mijn perceptie is dus èèn van de vele mogelijke) van deze tape…

Op die tape werd een muziekstuk van Bach (De Goldbervariaties) besproken door een gerenommeerd beroepsmusicus.
Bach schreef dit muziekstuk in drie stages, niveaus, in drie melodielijnen. (het kan ook anders, maar laten we het zo doen, als voorbeeld).

1.Aarde: de grondmelodie, een aantal klanken, noten die het thema inleiden, niet precies, niet accuraat…(shakti…)

2.Mens : akkoorden en maten worden toegevoegd, bijvoorbeeld mineur wekt ingetogenheid, weemoed als gevoel op. Majeur echter zal vrolijkheid opwekken. Het geheel krijgt een evenwichtigere uitstraling. Het muziekstuk wordt onder menselijke interpretatie meer precies, de mens bepaalt de emotionele dimensie. Ook in tai chi speelt de menselijke begeleider een belangrijkere rol in niveau 2 dan in niveau 1. (De lachende Boeddha, kaalhoofdig, geen duidelijke kruinchakra, met dikke buik, de menselijke organen worden benadruk, de menselijke Boeddha)

3.Hemel : in het derde niveau worden de pauzes en aanslagen, dus niet de noten zelf, maar
de momenten van niet-spelen belangrijk in het muziekstuk. Zij bepalen meer nog dan de noten zelf het muziekstuk…Het stuk wordt accuraat en precies. In de hemel zijn geen richtingen.(Shiva, de Boeddhistische voorstelling, met dotje op kruin, verbonden met het hemelse,borstkast benadrukt hemelse organen, de hemelse Boeddha)

Merk op dat de muziekgeschiedenis de omgekeerde weg heeft afgelegd…

Het Gregoriaans was hemelse muziek, gemaakt voor hemelse doeleinden (rond en wiskundig, zo wiskundig juist dat het emoties opwekt). Ook de notatie was hemels zonder maatindelingen. Ik herinner me de oude kerkboekjes van in mijn jeugd, waar vooraan Gregoriaanse notenbalken bestaande uit 4 lijnen en vierkantige noten zonder maatnotatie stonden.

Later werd de muziek meer en meer menselijk en vermenselijkt, het doel was de uitdrukking van menselijke gevoelens te kanaliseren (jazz, pop enz…)

Uiteindelijk kan muziek ook slechts aards worden; een manager ontdekt een gat in de markt, stelt een auditie open naar mooie meiden, die wat kunnen zingen, zoekt een stylist, liedjesschrijver enz..
Wederom ligt de vergelijking met onze tai chi chuan zo voor de hand. Tai chi zonder hemelse dimensie is slechts wat bewegen, slechts wat gedoe.
Een martiale toepassing zonder stijl uitgevoerd is slechts 'gedoe'.Niet meer noch minder dan wat muzieknoten in het wilde weg.

Ik wil geen oordeel vellen, er moet plaats zijn voor zowel aardse als menselijke en hemelse muziek…Zij hebben elk hun waarde, maar het gaat om het menselijke samenspel tussen hemelse en aardse elementen die wij ook in de Chinese filosofie aantreffen.

Kapha, zwaarte, aarde, Shakti, yin
Pitta, energie, mens, kundalini, mens
Vata, beweging, hemels, Shiva, yang

Dit muziekstuk "GOLBERVARIATIES" was beide; het was precies en het was accuraat en daarom noemde de muzikant(de factor mens) het dan ook "hemelse muziek". De kerngedachte hierachter bleek dat ook tai chi chuan zowel hemels als aards was, door een mens FYSIEK met elkaar verbonden. BACH VERBOND MUZIKAAL PRECIES EN ACURAAT HEMEL MET AARDE, WAT OP ZICH AL HEMELS KAN GENOEMD WORDEN.

Ander voorbeeld:

1.Wanneer men zomaar wat pijltjes gooit naar een schietroos, vallen sommige erin, andere ernaast: deel 1 aarde. Niet precies, niet accuraat.
2.Wanneer men nu alle pijltjes in de schijf gooit ver uit elkaar, maar in het ronde schijfje dus, wordt men precies. Deel 2 mens.
Nu wordt de menselijke begeleiding zeer belangrijk…
3.Stel nu dat men alle pijltjes heel dicht bij elkaar gooit, maar op 10 cm van het doel, dan is men accuraat, maar niet precies, dit was niet het doel, de menselijke begeleider heeft een ander doel op oog dan het lijkt!!!Kan zelfs gevaarlijk worden!!!…Deel 3: hemel accuraat en precies, pijltjes niet alleen dicht bij elkaar maar ook nog in het doel.
Het doel dient voor ogen te worden gehouden, accuraat zijn is niet genoeg.

Dat geldt ook zo voor tai chi-scholen, bedrijven enz…Zij dienen te waken over de menselijke begeleiding (eigenlijk steeds weer de onvoorspelbare, grillige factor).
Een goed beleid geeft ruimte en speelt verstandig hierop in, tracht naar oplossingen te zoeken…Zoeken naar EENHEID IN DE VERSCHEIDENHEID…
Door een minimum aan regels te stellen en toch de menselijke vrijheid te bewaren.
Zo is het thema van onze school dit jaar dan ook: stijl

Philippe (met dank aan Walter voor aanvullingen en correcties)

Het tuinpad (het Yinne pad)

Deze tekst is een poging om mijn persoonlijke ervaringen door middel van een metafoor te vertalen. Ze is een poging tot verwoording hoe ik de tai chi lessen van mijn leraren tracht te verwerken. Het is zeker niet de enige juiste benadering, het is mijn weg, de weg is voor iedereen hetzelfde, maar de manier waarop ze wordt bewandeld is voor elk mens uniek.

Stel je even voor: een grote natuurlijke tuin, zonder verharde wegen, spontane plantengroei, fauna en flora door de mens met rust gelaten.
Een taoïstische tuin als het ware…
De enige menselijke ingreep is een onbepaald aantal poortomkaderingen waarin echter geen poort zit. Gewoon twee verticale balken, vanboven verbonden door een horizontale balk.

Ze zijn ogenschijnlijk ongeordend verspreid over het landschap.
Aan de ingang van de tuin staat zo een poort. Je kunt door de poort de tuin ingaan, je zou ook langs de poort kunnen gaan, maar dat doe je niet, zomaar...
Alvorens je door de poort gaat zie je een deel van de tuin doorheen de poort, je ziet niet alles, wel een bepaald deel van de realiteit. Een dimensie van het geheel. Doorheen de poort zie je weer een poort die een volgende, andere dimensie laat zien enz… Er is duidelijk een gelaagdheid. Wandel rustig door de poort.
Er zijn geen voorgestippelde wegen, je volgt nu gewoon de weg van je intuïtie, je volgt de “flow”.
Een doelgericht mens fixeert nu die volgende poort en gaat er in een zo recht mogelijke lijn op af. Dit is het yange pad, het is rechtlijnig. Je neemt weinig of niets van de omgeving in je op en gaat recht op je “doel” af, je bent “prestatiegericht”! Op naar het volgende doel, dan weer het volgende en dan… starten, stoppen,starten,stoppen… Dan ineens: het “euh-moment”, waar ben ik? Wat doe ik? Waarom? Verwarring…Je ziet door het bos de bomen niet meer.
In de Chinese denkwereld nemen “slechte geesten” het rechtlijnige, doelgerichte yange pad.
Uiteindelijk verdwalen ze.
Wanneer je nu een kronkelend traject aflegt en niet naar een volgende poort stapt, neem je de yinne weg.
Je staat nu in een andere positie als daarnet, je ziet nu dingen die je net niet zag toen je nog voor de poort stond en er doorheen keek, je ziet nu ook dingen niet die je net wel zag…Je positie verandert voortdurend en telkens zie je dezelfde realiteit vanuit een ander oogpunt. “Goede geesten” nemen het kronkelende, cirkelvormige yinne pad, ze laten zich verdwalen.Je neemt dingen langzaam in je op, je geniet nu van de weg en het doel wordt minder prioritair, je gaat niet meer gericht naar een volgende poort, het doel is nu even ondergeschikt aan het pad, je eigen natuurlijk pad, niet een voorgekauwd beklinkerd pad. Uiteraard sla je goede raad niet uit de wind, geen” koppig zelf warm water uitvindende houding” aannemen. Neem goed bedoelde raad van anderen in je op, relativeer en vervolg dan rustig je pad,
rekening houdende met hun en je eigen mening, gedacht en gevoel. Je geniet van de dingen rondom je en van het gevoel dat het in je losmaakt. Ga gerust in op wat je voelt, als je dat wilt, niet zomaar “ergens een gevoel van…” Neen, ga in op:”wat voel ik?”.Of je doet het niet, je geniet gewoon van de weg en de omgeving, maakt niet uit…
Op een bepaald moment, als de tijd rijp is en als jij er klaar voor bent, zal je bijna ongemerkt door een volgende poort wandelen.
Je zit nu in een dimensie verder, het is een kort yang moment, na een lange yinne voorbereiding (zie tekst “de tai chi spiraal”).Je bent aangekomen in een ander deel van de aardse tuin. Je bent doorheen de volgende poort gegaan, het doel bood zichzelf aan, geen idee-fixe. Het komt erop aan te genieten van de yinne fases in het leven, daar haal je de meeste vreugde uit. De yange fases zijn kort en enkel goed als ze zijn voorbereid door een goede, genietbare yinne fase. Je kunt zelf genoeg voorbeelden vinden.
Ik geef er twee.
Een sporter die niet geniet van zijn trainingen en enkel gefixeerd is op winnen, mist de yinne fase, hij zal moeilijk kunnen winnen (niet dat ik “winnen” hoog in het vaandel draag, het is slechts een voorbeeld). Willen winnen is extreem yang en er is een risico aan verbonden; je denkt het te moeten kunnen herhalen, of nog beter presteren, een valkuil als het ware, je geniet niet meer van de yinne fase en misschien zelfs na een tijdje nog niet eens meer van de yange fase (het winnen zelf, want het moet steeds groter en beter worden!).
Een mooier voorbeeld: de geboorte is een yang moment na 9 maanden yin (hopelijk)genietbare zwangerschap.
Je merkt het al, de weg en vooral “genieten van de weg naar” is yin, het doel is yang, korter, explosiever. Beiden zijn van belang, ze kunnen niet zonder elkaar, yin en yang zijn onlosmakend verbonden, ze zijn niet gelijk, wel complementair en supplementair.
Eerst was er de leegte (wu-shi), toen de twee (yin en yang) en dan kwamen de duizend anderen…
Ik dank mijn leraren dat ze ons rustig en geduldig tai chi vormen en vooral principes trachten bij te brengen. Ze zijn een handig meetinstrument voor onze te tao ( manier van de weg te bewandelen).
Ik denk dan vooral aan de “basis cursus zwaardvorm” die Walter marsoul en Lief Brijs, samen met gevorderde studenten ons met veel geduld trachten aan te leren. Eens de weerstand (ik moet en zal de vorm kennen!) was gebroken, werd de weg naar (het plezier in het doen, genieten van het moment) veel belangrijker. Gewoon doen, genieten en als de tijd rijp is en als we er klaar voor zijn en als we dan nog willen en kunnen gaan we door de volgende poort en dan…dan zien we wel weer…Vooral niet vergeten te genieten…
Het aantal poorten in de tuin is onbepaald, nooit kan je zeggen dat je alle poorten hebt doorkruist, dat hoeft ook niet, bovendien is het onmogelijk dat in èèn mensenleven te doen.
Er zijn zoveel poorten, niemand weet hoeveel…De weg, genieten en leren van de weg zijn de meest intense, vreugdevolle dingen van het leven, althans dat is naar mijn aanvoelen toch zo…

Philippe.

Een kleine denkoefening

Nog iets ... een kleine denkoefening. Het gehoor is yin, het geluid komt op ons af, wij interpreteren en geven al dan niet gevolg. Het oog is yang en zoekt actief zijn doelen. Merk op dat een dier zoals de vleermuis dat leeft in een zeer yinne omgeving (donkere nacht) zijn gehoor omgeschoold heeft tot een yang instrument. Zij zenden actief ultrasone geluiden uit om ze daarna actief te detecteren en daarna natuurlijk weer te interpreteren enz. . Merk op dat de nachtdieren over het algemeen hun zintuigen veryangen want alleen dit helpt in een extreem yinne omgeving. Mensen die hysterische aanvallen hebben krijgen een zicht dat tunneleffect heet (oogkleppen als het ware), een veryanging van een zo al yang orgaan! Tunnelzicht kan men dan ook als een zeer yang impuls interpreteren. Om nog maar te zwijgen van tunneldenken !!!

Een competitievechter wordt ook aangeleerd zijn zicht zoveel mogelijk te veryinnen. Kijk niet gericht naar de vuisten, voeten, knieën of ellebogen (yang), maar open je blik (perifeer) tot het geheel, zonder je te fixeren op een doel. Zo kan je 'ontvangstcomité' reageren op dingen die 'toevallig' op je af komen en heb je de tijd om hieraan al dan niet gevolg te geven.

In de tai chi en uiteindelijk ook in kung fu doen we dat niet met techniek vanuit herseninterpretatie, maar via “no form fighting”. Je gaat naar de leegte en vertrouwt vanuit die leegte op je lichaamsgeheugen, dat zeer betrouwbaar is (het lichaam bedriegt ons nooit en dat kunnen we niet van onze hersenen zeggen) en geoefend wordt door de vorm veel te herhalen.

Het lichaam als betrouwbare indicator. Als ons lichaam ziek is dan laat deze ons dat merken. We worden moe, of hebben pijn, of zijn prikkelbaar, enz. . Ons denken kan dan deze signalen negeren. Dit kan natuurlijk ernstige gevolgen hebben. Onze 'wil' kan dan onze gezondheid ernstige schade toebrengen. Onderschat de 'wil' niet! Ze kan onze handelingen verstarren.

Gezonder lijkt mij de 'flow' te volgen. Je weet wel . . . "reading the River" zegt Walter. Je kent ze wel. Die voetballer die op het juiste moment op de juiste plaats staat en topscoorder is. Hij denkt niet na want dan komt hij steeds te laat. Neen, hij 'leest' het spel, wordt één met het spel en is één met de 'flow' van het spel. Daar tegenover staat de 'werker'. De man met ijzeren wil die achter elke bal loopt en er bijna geen raakt. Opgelet! In het spel heeft ook hij zijn waarde. De muzikant, de schilder die van alles in elkaar bedenkt en knutselt en er niet uit komt. . . . Dan weer die ingeving. Meestal heel eenvoudige dingen, die vanuit het 'niets' komen, maar zeer sterk en goed zijn. De Forelvissers die de 'rivier' lezen, enz. .

Dus vanuit het 'niets' komen de mooiste dingen. Voorwaarde is de leegte door te laten sijpelen tot op het diepste punt en dan vanuit die leegte te handelen. Als je zakt in het moeras . . . je durven laten zakken. Hoe meer je spartelt hoe gevaarlijker. Je kan met je aangezicht naar voor vallen en verstikken. Je durven laten zinken tot op de bodem en op het diepste punt al je verzamelde energie op het juiste moment en naar de juiste plaats laten ontladen.

Loslaten dus . . . maar hoe los? Een metafoor om het te duiden is hier misschien op zijn plaats. Als je zand in je hand hebt en je nijpt erop dan zal het verdwijnen tussen je vingers. Dus loslaten . . . maar hoe? Als je het gewoon laat vallen is het even goed weg. De boodschap is met een los lepelvormig handje het zand in je hand te laten liggen. Het evenwicht tussen extreem yang (nijpen) en extreem yin (alles laten vallen) zoeken (jaja weeral in de 'flow'). En zo kunnen we nog uren doorgaan. Vul het gewoon zelf maar in, martiaal, medicinaal en meditatief.

Philippe.

Realiteit in Tai Chi & Kung Fu

Het Boeddhisme ziet de zichtbare realiteit in de zichtbare wereld als een droom waaruit de mens moet ontwaken, en wie ontwaakt uit de realiteit van alledag ziet de dingen pas zoals ze werkelijk zijn.

Taoïstisch gezien: Tswang Tse droomde dat hij een vlinder was en toen hij ontwaakte wist hij niet meer of hij Tswang Tse was die droomde dat hij een vlinder was, of dat hij een vlinder was die droomde dat hij Tswang Tse was.

Hij was duidelijk in de war.

Tai Chi en Kung Fu brengen ons terug in contact met simpele realiteiten (bvb. zoals onze eigen ledematen). Dit is echter voor veel mensen een probleem. Maar als men het contact verliest met het eigen lijf hebben we geen referentiepunten meer. Dus contact met eigen lijf is een voorwaarde om de realiteit achter de realiteit te ontdekken. Ook kunnen de herontdekte martiale realiteiten omgezet worden op medisch en meditatief niveau. Referentiepunten zijn ook hier van enorm belang.

Toepassing ting-tong-nien-tua-fa via pushing hands, naar dagelijkse toepassingen. Aandacht wordt ook besteed aan overgangen tussen twee posities, doelen ... (aarding !!!).

Philippe.

De Tai Chi Spiraal

Geef toe, er is niets mooiers dan je bevrijding te vinden binnen je eigen wetmatigheden, begrenzingen ... . Je kan natuurlijk proberen je begrenzingen te verleggen, maar voor elke cm winst aan de ene kant verlies je evenveel cm aan de andere kant. Het is dus een nuloperatie.

Zo gaat het met het leven, en dus ook volgens mij (of wat dacht je) met interne martiale kunsten. De aarde is vierkant en de hemel rond. Je voeten bewegen zich in een vierkant vlak (niet in een lijn) van diagonaal naar diagonaal, je armen in cirkels, of ovale figuren, zoals je wil.

Wanneer je het vierkant tekent en daar rond de hemel, dan heb je een cirkel rond het vierkant enz., dus yang rond yin rond yang rond yin enz. . Zo verleg je je kennis niet rationeel, maar gevoelsmatig. Volgens mij is dat zo met alles. Bijvoorbeeld wiskunde moet je niet proberen te snappen met rationeel hersendenken, maar eerder door het met je gevoel proberen te benaderen en de "flow" erin te zoeken. Bij mij was dat toch zo, en dat werkte goed, ben dan ook leraar geworden in exacte wetenschappen ... . Een oude Chinese spreuk luidt: "Hersenen zijn niets anders dan darmen die toevallig in je hoofd zitten". Zij zegt dus dat je lichaamsgeheugen van veel groter belang is dan je hersengeheugen. Wij zijn het verleerd te vertrouwen op ons lichaam, we willen alles oplossen met kop-schouder denken. We onderschatten onze lichaamswijsheid !!!

Wanneer je telkens vierkanten rond cirkels maakt en andersom bekom je een spiraal. Een spiraal die soms omhoog schiet, je hebt dan het gevoel dat je veel hebt bijgeleerd. Dan weer lijkt de spiraal af te vlakken en voelt het alsof je stil staat! Maar dat is volgens mij niet zo. Ik denk dat deze momenten de belangrijkste zijn, ze zijn de yinne verwerkingen en werkingen die nodig zijn om weer zo'n yang kanonschot te lossen. Ze zijn de voorbereiding van wat komt door middel van de verwerking van wat kwam!

Zoiets voelde ik onder andere met het yin-yang (sung) in de handen ... BANG! een yang kanonschot!Yin (de aarde) en yang (de hemel). Mijn leraar Walter Marsoul duidde me als geen ander het verschil tussen beide. De hemel (yang) is stil, de aarde (yin) nooit! Ze kan in rust zijn, maar is nooit stil! In de rust bereidt ze een nieuwe fase voor. In de winter lijkt de aarde stil, maar ze is in rust. Ze bereidt de lente voor. Er gebeurt (in stilte) van alles: zaden ontkiemen, wormen slapen, enz. .

Veel mensen verwarren stilte (hemels) met rust (aards). Rust komt vanuit je binnenste en kan je niet zoeken in je omgeving! Hoe afgelegen je ook je dure villa zet, ze zal je nooit rust geven ! ! ! Je zit op een eiland, dat wel ... .

Philippe.